03.07.2018 | 
Ուսանողական
«ՍԱՍՈՒՆՑԻՆԵՐԻՍ ԲՆՈՐՈՇ ԴՅՈՒՐԱԳՐԳՌՈՒԹՅՈՒՆԸ ՇԱՏ ՀԱՃԱԽ ԽԱՆԳԱՐՈՒՄ Է ԻՆՁ». ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՖԱԿՈՒԼՏԵՏԻ ԴԵԿԱՆԸ ՊԱՏՄՈՒՄ Է ԻՐ ԱՐՄԱՏՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ
«ՍԱՍՈՒՆՑԻՆԵՐԻՍ ԲՆՈՐՈՇ ԴՅՈՒՐԱԳՐԳՌՈՒԹՅՈՒՆԸ  ՇԱՏ ՀԱՃԱԽ ԽԱՆԳԱՐՈՒՄ Է ԻՆՁ». ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՖԱԿՈՒԼՏԵՏԻ ԴԵԿԱՆԸ ՊԱՏՄՈՒՄ Է ԻՐ ԱՐՄԱՏՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ
ԵՊՀ միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետի դեկան, բազմաթիվ հուշամեդալների և պարգևների արժանացած Գեղամ Պետրոսյանը պատմում է իր արմատների և մեծ գերդաստանի պատմությունը:

Գեղամ Պետրոսյանը պատմությունը սկսում է իր նախորդի՝ դժվարին ճանապարհի մասին հուշապատումով: Արևմտյան Հայաստանի Գենջի գավառակի Շենիկ գյուղից է եղել Պետրոսյանի պապը՝ Գաբրիելը, ում հաջողվել  է փրկվել եղեռնից և հաստատվել Ալեքսանդրապոլում (Գյումրի): «Գաբրիել պապս Միսակ Կիրակոսյան (Պետրոսյան) ազդեցիկ մարդու որդին էր: Պապիս հաջողվում է 1915 թ.-ին փախչել Ալեքսանդրապոլ: Կարճ ժամանակ անց ազգականները գտնում են նրան ու հաստատվում Թալինի Ոսկեթաս գյուղում, որտեղ և շարունակում է ապրել ու հիմնում մեծ գերդաստան»,- պատմում է նա:

 

Դեկանը պատմում է, որ տատը եղել է Խնուսի Քաղքիկ գյուղից. «Հայրս պատմում էր, որ հոր ու մոր միակ ցանկությունը եղեռնից խարխլված մեծ գերդաստանի վերականգնումն էր, որը միանգամայն հաջողվում է»:

 

Պարոն Պետրոսյանին կոչել են տատի եղբոր՝  Գեղամի անվամբ, որին նույնպես հաջողվել է փախչել եղեռնի ճիրաններից: «Մեզ տեղեկացրել էին, որ նա բնակություն է հաստատել Իրանում, որտեղ և ամուսնացել ու հիմնել է մեծ գերդաստան, սակայն նրա՝ Լիբանան տեղափոխվելուց հետո, կապը կորել է, և որևէ տեղեկություն չենք ստացել: Մենք մինչև այժմ որոնում ենք նրանց, սակայն փորձերն ապարդյուն են», -ցավով ավելացնում է դեկանը: 

 

Պետրոսյանը կարոտով հիշում է հայրենի գյուղը՝ Ոսկեթասը: «Մի անգամ հորս հարցրի՝ ինչու են հաստատվել այս հեռավոր գյուղում, սարերի մեջ, իսկ նա պատասխանեց, որ երբ նույն հարցը տվել է հորը, ստացել է այսպիսի պատասխան. «Սասունը քարոտ ու քարքարոտ է եղել և մենք՝ սասունցիներս, փնտրել ենք  քարոտ մի վայր ապրելու և գոյատևելու համար»: 

 

Դեկանը երախտագիտությամբ և անհուն սիրով պատմում է հոր՝ Հարություն Պետրոսյանի մասին և նշում, որ պատմության հանդեպ սերը, քննադատական հայացքներն  ու մասնագիտության ընտրությունը հորից է փոխանցվել իրեն. «Հայրս իմաստուն մարդ էր, ՀՀ վաստակավոր ուսուցիչ: Նրա իմաստությամբ, գիտելիքների վիթխարի պաշարով, քննադատական խորը հայացքներով հիանում, ինչու չէ, զարմանում էին գիտական կոչումներ ունեցող մարդիկ՝ ասելով՝ մի՞թե հնարավոր է հեռավոր այս գյուղում նման հանճար»,- հուզմունքով պատմում է նա և հավելում, որ հայրն առաջինն է եղել, որն իրավաբանական կրթությունն ու դաստիարակությունը ներառել է դպրոցական ծրագրերում. «Գիտելիքների հսկայական պաշարով  բարելավվեց հեռավոր մի անկյունում ծվարած Կարմրաշենի դպրոցի կրթական մակարդակը: Տասնհինգ հոգուց բաղկացած դասարանից ավելի քան տասներկուսն  ընդունվում էին բարձրագույն ուսումնական հաստատություն. մի՞թե սա չէ կրթության իսկական  արդյունքը. ես շատ բան եմ սովորել իրենից և իմ հաջողությունների համար պարտական եմ նրան»:

 

Պետրոսյանը հիացմունքով պատմում է, որ իրականացրել է հոր երազանքը. «Հայրս երազում էր տեսնել այն գյուղը, որտեղ ծնվել էր պապս: Ես այսօրվա նման հիշում եմ նրա հուզմունքը, երբ ասացի, որ շուտով պետք է գնա Արևմտյան Հայաստան: Չհավատաց ինձ, իսկ մինչև գնալը՝ ուրախությունից չէր քնում: Ես փոքր-ինչ վախենում էի՝ պատկառելի տարիք ունեցող հայրս ճանապարհին իրեն վատ կզգա, բայց փառք Աստծո նա վերադարձավ ողջ ու առողջ, անչափ տպավորված, հուզված. հորս երազանքը կատարվել էր», -ասում է դեկանն ու հավելում. «Եթե ինձ հարցնեն՝ որն է իմ կատարած ամենալավ քայլը, ես կպատասխանեմ՝ հորս նվիրական երազանքն իրականացնելը»:

 

Պետրոսյանի բնորոշմամբ,  սասունցիներին հատուկ ազնվությունը, թասիբը, ուղղամտությունը, դյուրագրգիռ լինելը փոխանցվել են նաև իրեն. «Ես ինքնաքննադատաբար պետք է մոտենամ այդ հատկանիշներից մեկին՝ դյուրագրգիռ լինելուն, որը շատ դեպքերում խանգարում է, և որքան էլ ցանկանում եմ սառնասիրտ լինել, մեկ է՝ չի ստացվում»:  

 

Դեկանը նշում է, որ սասունցները վատ հատկանիշներ էլ ունեն. «Հայրս ասում էր՝ տղա ջան սասունցու վատից հեռու մնա»: 

Պետրոսյանին մշտապես հուզել է տեղաբնիկների և գաղթականների ներքին կռիվը, անհնազանդության, անհանդուրժողականության ճիգերը. «Դպրոցական տարիներին չէի հասկանում պատճառը, իսկ հետո խորությամբ ուսումնասիրելով՝ հասկացա, որ դա մեր ժողովրդի ճակատագրի հեգնանք էր»:

 

Դեկանը կարծում է, որ արժեքները պահպանվում են միայն  մշակութային ամուր կապի շնորհիվ: «Սփյուռքում ապրողը չպետք է մեզ թելադրի, թե ինչպես ապրենք. ես ապրիլյան պարտերազմի օրերին վիճեցի Ամերիկայում ապրող մանկությանս ընկերոջ հետ: Ապրելով խաղաղ ու բարեկեցիկ պայմաններում՝ նա ուզում էր թելադրել,  թե ինչ պետք է անենք մենք՝ հայաստանցիներս, իսկ ես նրան պատասխանեցի՝ եթե ուզում է՝ մնանք հարազատներ, պետք է վերցնի որդիներին և գա Հայաստան, կանգնի սահմանը հսկող զինվորի կողքին: Նրա բացասական պատասխանը դարձավ մեր հարաբերությունների խզման  պատճառ»,- ավելացնում է Պետրոսյանը:

 

Ավարտելով իր վերհուշը՝ դեկանը հավելում է, որ մարդ մշտապես պետք է իր արմատներին վերադառնա. «Անչափելի կարոտում եմ մեր գյուղի բնությունը, քարերը, այնտեղ ես դառնում եմ անհոգ, երջանիկ, ավելի եմ կապվում մանկության հուշերին, փնտրում այն մաքրությունը, ազնվությունը, անկեղծությունը, որը մեր գյուղում կա, և դա ինձ օգնում է կտրվել ճղճիմ իրականությունից: Իմ հոգեբանության մեջ դաջված է գնալ այնտեղ, որտեղ ծնողներս են թաղված, կիսվել նրանց հետ թե՛ հաջողություններով, թե՛ տխրությամբ»: 

  

Բնության հանդեպ Պետրոսյանի սերը երևում է աշխատասենյակում աճեցրած բազմաթիվ  ծաղիկներից: «Իմ սենյակում շատ լավ են աճում: Փորձված բան է, եղել է, որ տարել են ծաղկի ճյուղից, փորձել աճեցնել, բայց չի հաջողվել»,- հպարտանում է դեկանը։

 

Անգին Խաչատրյան

Այլ նորություններ
ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ ԼԵԶՈՒՆԵՐԻ ԵՎ ՀԱՂՈՐԴԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՖԱԿՈՒԼՏԵՏԸ ՃԱՆԱՊԱՐՀԵՑ 2020-2021 ՈՒՍՏԱՐՎԱ ՇՐՋԱՆԱՎԱՐՏՆԵՐԻՆ
ԵՊՀ Չարենցի անվան դահլիճում այսօր տեղի է ունեցել Եվրոպական լեզուների և հաղորդակցության ֆակուլտետի բակալավրիատի շրջանավարտների դիպլոմների հանձնման հանդիսավոր արարողությունը:
«ՏԱՐԱԾԱՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ԱՆՎՏԱՆԳՈՒԹՅՈՒՆ. ՀՀ ՍՊԱՌՆԱԼԻՔՆԵՐԸ ՀԵՏՊԱՏԵՐԱԶՄՅԱՆ ՇՐՋԱՆՈՒՄ» ԽՈՐԱԳՐՈՎ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ ՏԻԳՐԱՆ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ ՀԵՏ
ՈՒԽ Լ. Ազգալդյանի անվան մարտական ակումբն այսօր ԵՊՀ գիտխորհրդի նիստերի դահլիճում կազմակերպել էր հանդիպում «Հենակետ» վերլուծական կենտրոնի ղեկավար Տիգրան Աբրահամյանի հետ: