07.05.2009 | 
Ուսանողական, Հասարակություն
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԼՈԲԲԻ. ԻՆՉՊԵ՞Ս ԵՎ ԻՆՉՈ՞Ւ
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԼՈԲԲԻ. ԻՆՉՊԵ՞Ս ԵՎ ԻՆՉՈ՞Ւ
«Մարդիկ մտածում են, թե մենք միայն Ցեղասպանության ճանաչման գործերով ենք զբաղվում: Ո՛չ, այդպես չէ»:

Այսօր ԵՊՀ միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետի քաղաքագիտության բաժնի մագիստրատուրայի առաջին կուրսեցիների հյուրը Ամերիկայում հայկական համագումարի հայաստանյան գրասենյակի տնօրեն Արփի Վարդանյանն էր: Այս համագումարն ամենախոշոր լոբբիստական կազմակերպություններից մեկն է ԱՄՆ-ում, որը ներկայացված է նաեւ Սենատում:

 

Հայոց ցեղասպանության ճանաչման, Ղարաբաղին ցույց տրվող հումանիտար օգնության, Հայաստանին ամեն տարի ԱՄՆ բյուջեից հատկացվող ֆինանսական միջոցների եւ նմանատիպ այլ խնդիրների լուծմանն են հետամուտ այդ կազմակերպության անդամները: «Ես միայն որպես ԱՄՆ քաղաքացի կարող եմ ազդել ամերիկացու կարծիքի վրա: Ու թեեւ մենք պետք է ներկայացնենք ամերիկահայերի շահերը, սակայն դա պետք է անենք այնպես, որ ակնհայտ լինի հենց ԱՄՆ-ի շահը,- բացատրեց Արփի Վարդանյանը` օրինակ բերելով Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը.- ինչպե՞ս հիմնավորեմ, թե ինչու ԱՄՆ-ն պետք է ընդունի Հայոց ցեղասպանության իրողությունը:

 

Պատճառը ոչ թե այն է, որ ես հայ եմ եւ ուզում եմ, որ իմ պատմությունն էլ ճանաչվի, չմոռացվի, այլ որովհետեւ այդ դեպքում Ամերիկայի պատմությունն էլ կմոռացվի: Ի վերջո, ԱՄՆ-ն մեծ դեր է խաղացել 1915-23 թթ-ին եւ անգամ դրանից հետո հայերին փրկելու, օգնելու հարցերում»: Ամերիկայում հայկական համագումարի հայաստանյան գրասենյակը հիմնադրվել է 1989 թվականի փետրվարին, երբ կազմակերպության մի շարք անդամներ 1988-ի երկրաշարժից տուժածներին հումանիտար օգնություն ցույց տալու համար ժամանեցին Հայաստան:

 

«Ցեղասպանության խնդրից բացի, կան հարցեր, որոնք Կոնգրեսում մեզ համար օրակարգային են: Դրանցից մեկը Ղարաբաղին ԱՄՆ-ի կողմից ցույց տրվող նյութական օգնությունն է: Այդ հարցի համար մենք պայքարել են 3 տարի: Իսկ դա դժվար գործ էր, քանի որ ԱՄՆ-ն չէր ճանաչում Ղարաբաղը: Մենք կարողացանք համոզել, որ սա ոչ թե քաղաքական հարց է, այլ մարդկանց գոյության խնդիր, եւ որ Ղարաբաղում իսկապես այդ գումարի կարիքն անսահման շատ էր զգացվում»,- պատմեց բանախոսը: Երբ արդեն որոշվել էր, որ ԱՄՆ-ն Ղարաբաղին ֆինանսական օգնություն է տրամադրելու, մի քանի կոնգրեսականներ եւ աշխատակիցներ այցելեցին Հայաստան: 1999 թ-ի դեկտեմբերն էր:

 

«Գնացինք Գյումրի, որից հետո ես պետք է նրանց ուղեկցեի նաեւ Ղարաբաղ: Այդ տարի սարսափելի ցուրտ էր: Այն ժամանակ Ղարաբաղում հյուրանոցներ գրեթե չկային: Մի երկու տեղ կարողացանք բոլորին տեղավորել»,- ասաց Արփի Վարդանյանը: Հյուրերի համար ապահովեցին հնարավոր «լավագույն» պայմանները` մեքենայից հանված տաքացուցիչներ, փայտե վառարան, մի քանի տաք վերմակ եւ այլն: Հաջորդ առավոտյան` նախաճաշի ժամանակ, բոլորը մրսում էին. մեկը ձեռնոցով էր, մեկը` գլխարկով, մյուսը` ծածկոցով փաթաթված: Սեղանի մի ծայրին երկու աղջիկ բողոքում էին ցրտից: «Ես լուռ լսում էի:

 

Քիչ անց վեր կացա, ասացի. «Շատ եմ ցավում, որ դուք մրսում եք: Շատ վատ եմ զգում, որ ցրտին դիմակայելու պայմաններ չենք կարող ձեզ առաջարկել: Բայց մյուս կողմից էլ` ուրախ եմ, որ դուք ձեր մաշկի վրա եք զգում այն, ինչ մարդկանց ու հատկապես այստեղ մեծացող փոքրիկների առօրյան է»»,- հիշում է հայկական լոբբիի ակտիվ անդամը: Օրվա ավարտին բոլորը Արփի Վարդանյանից ներողություն էին խնդրում թերահավատության համար: Ու հիմա այդ մարդիկ հայերի ամենամեծ դաշնակիցներն են Կոնգրեսում:

Այլ նորություններ
«ԱՐՑԱԽՅԱՆ ՀԱԿԱՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ԸՆԿԱԼՄԱՆ ՀԻՄՆԱԽՆԴԻՐՆԵՐԻ ՇՈՒՐՋ» ԽՈՐԱԳՐՈՎ ՔՆՆԱՐԿՈՒՄ ԵՊՀ-Ի ԵՎ ՈՒՐՈՒԳՎԱՅԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆԻ ՄԻՋԵՎ
Երևանի պետական և Ուրուգվայի Հանրապետության համալսարանների միջև այսօր տեղի է ունեցել «Արցախյան հակամարտության ընկալման հիմնախնդիրների շուրջ» խորագրով քննարկում:
«ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ԱՇԽԱՐՀՈՒՄ. ՈՒՍՈՒՄՆԱՍԻՐՄԱՆ ՀԵՌԱՆԿԱՐՆԵՐԸ ԵՎ ՄԱՐՏԱՀՐԱՎԵՐՆԵՐԸ». ՏԵՂԻ Է ՈՒՆԵՑԵԼ ԵՌՕՐՅԱ ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ԳԻՏԱԺՈՂՈՎ
ԵՊՀ ՀՀԻ ցեղասպանության և այլ զանգվածային ոճրագործություների կանխարգելման և կրթության ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ամբիոնի նախաձեռնությամբ և ԿԳՄՍ նախարարության գիտական կոմիտեի աջակցությամբ նոյեմբերի 5-7-ը տեղի է ունեցել «Ցեղասպանությունը ժամանակակից աշխարհում. Ուսումնասիրման հեռանկարները և մարտահրավերները» եռօրյա միջազգային առցանց գիտաժողով: