25.06.2018
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՀԱՐՈՅԱՆ. «ԵԹԵ ՈՐԵՎԷ ԿԵՆԴԱՆԻ ՊԱՀԵԼՈՒ ԼԻՆԵԻ, ԿՆԱԽԸՆՏՐԵԻ ՁՈՒԿԸ. Ո՛Չ ԽՈՍՈՒՄ Է, Ո՛Չ ԱՂՄԿՈՒՄ, Ո՛Չ ԷԼ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ»
Այս անգամ «Լսարանից դուրս» խորագրի ներքո բացահայտել ենք ԵՊՀ ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետի ԳԲՀ ռադիոֆիզիկայի և հեռահաղորդակցության ամբիոնի դոցենտ Հովհաննես Հարոյանին:

- Ծննդյան թիվը և վայրը…

- Ծնվել եմ 1980 թ.-ի սեպտեմբերի 14-ին Գյումրիում:

- Ծնողները…

- Մայրս մասնագիտությամբ ուսուցչուհի է: Երկար ժամանակ աշխատել է ուսումնական հաստատություններում: Հայրս մասնագիտությամբ ինժեներ է, ճանապարհային շինարար:

- Կրթությունը…

- Հաճախել եմ Գյումրիի ռուսական թեքումով դպրոց, այնուհետև 1988 թ.-ի երկրաշարժի հետևանքով մի ժամանակահատված սովորել եմ Երևանում, ապա նորից վերադարձել Գյումրի: Մինչև 8-րդ դասարան հաճախել եմ ֆիզմաթ. թեքումով վարժարան: Այնուհետև ընդունվել եմ ԵՊՀ և մինչ այժմ այստեղ եմ: Մասնագիտության ընտրությունը դժվար չի եղել, քանի որ նախասիրություններիցս ակնհայտ էր, որ բարձրագույն կրթություն պետք է ստանամ կա՛մ ֆիզիկա, կա՛մ ռադիոֆիզիկա մասնագիտություններով: Ընտրեցի Ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետը, քանի որ այն ավելի կիրառական թվաց, և այսօր կարող եմ ասել, որ չեմ սխալվել:

- Աշխատանքային փորձը…

- 2006 թ.-ից աշխատում եմ որպես դասախոս: Դրանից առաջ աշխատել եմ որպես ասիստենտ: 2012 թ.-ից ԳԲՀ ռադիոֆիզիկայի և հեռահաղորդակցության ամբիոնի դոցենտ եմ: Բացի դրանից՝ Ռադիոֆիզիկայի գիտահետազոտական ինստիտուտում որպես ինժեներ եմ աշխատել: Որպես ինժեներ-հետազոտող մի քանի տարի էլ աշխատել եմ ՏՏ ոլորտում:

- Ձեր երկրորդ կեսը…

- Չգիտեմ՝ կեսն է, թե կեսից ավելին, բայց ունեմ: Բնականաբար կինս է՝ Լուսինե Հարոյանը, ում հետ ծանոթացել եմ համալսարանում: Հանդիպել ենք ասպիրանտուրայի փիլիսոփայության դասընթացների ժամանակ:

- Ձեր զավակները…

- Ունեմ 6 ամսական աղջիկ:

- Փոքր ժամանակ ի՞նչ եք երազել դառնալ:

- Երազանքներս անընդհատ փոխվել են: Ինչ-որ պահ ցանկացել եմ շախմատիստ դառնալ, հետո՝ բժիշկ, բայց փոխեցի որոշումս, երբ իմացա՝ այդքան պետք է սովորել: Չնայած ստացվեց այնպես, որ էլի շատ սովորեցի: Երազել եմ հայր դառնալ ու դարձել եմ:

- Ամենաթանկ խորհուրդը, որ երբևէ ստացել եք:

- Այս պահին հստակ չեմ հիշում, բայց կան սկզբունքներ, որոնցով հստակ առաջնորդվում եմ: Օրինակ՝ մարդկանց հետ վարվում եմ այնպես, ինչպես կցանկանայի, որ նրանք ինձ հետ վարվեն: Աստվածաշնչյան այս ոսկե կանոնը միանշանակ ճշմարտություն է: Իմ կյանքում կան հեղինակություններ, որոնց խոսքերն ու խորհուրդները կարևոր են ինձ համար:

- Ի՞նչ երբեք չեք անի:

- Չգիտեմ: Դժվար է այդ հարցին պատասխանել: Եթե կյանքս ապրած լինեի և ամփոփեի, այդ ժամանակ կասեի, թե ինչ չեմ արել երբեք:

- Ինչի՞ց եք վախենում:

- Շատ բաներից: Օրինակ՝ սեփական ես-ը կորցնելուց կամ շփոթմունքի մեջ ընկնելուց: Շատ եմ վախենում Աստծուն բարկացնելուց: Իհարկե կան վախեր, որոնք միանգամից կամ աստիճանաբար հաղթահարելի են:

- Ինչի՞ համար եք ափսոսում:


- Ե՛վ արած, և՛ չարած շատ բաների համար:

- Զգացողություն, որ կուզենայիք ապրել:

- Այս պահին կցանկանայի գրկել աղջկաս:

- Սիրած գիրքը…

- Դժվար հարց է: Ամեն տարիք իր գիրքն ունի: Մի գիրք, երբ շատ մեծ տպավորություն է թողնում, տարիներ անց վերընթերցելիս այլևս նույն զգացողությունները չի կարող պատճառել: Ամեն դեպքում նշեմ, որ ժամանակին մեծ տպավորություն է թողել Էրիխ Ֆրոմի «Սիրելու արվեստը» գիրքը:

- Կարդացած վերջին գիրքը…

- Մասնագիտական: Չեմ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ գեղարվեստական գիրք կարդացել:

- Տարվա սիրած եղանակը…

- Հայաստանյան աշունը. ո՛չ շատ շոգ է, ո՛չ ցուրտ: Սիրում եմ աշնան արևը:

- Սիրած մարզաձևը…

- Ընդհանրապես սպորտ սիրում եմ: Առաջինը՝ իհարկե ֆուտբոլ: Մի ժամանակ սիրողական մակարդակով զբաղվել եմ: Սիրում եմ շախմատ, որով արդեն ավելի լուրջ եմ զբաղ-վել ու մանկության տարիներին հաջողություններ գրանցել: Այժմ երբեմն փորձում եմ ֆուտբոլ խաղալ և իհարկե դիտել:

- Սիրած տոնը…

- Ամանոր և Սուրբ ծնունդ: Սակայն պետք է խոստովանեմ, որ տոներ շատ չեմ սիրում:

- Սիրած երգը, երաժշտությունը…

- Չունեմ: Մեծ հաճույքով լսում եմ ցանկացած լավ երաժշտություն:

- Սիրած ուտեստը և հատկապես ո՞ւմ պատրաստածը…

- Սիրած ուտեստս խինկալին է՝ պատրաստված ծնողներիս կողմից: Մայրիկիս և կնոջս պատրաստած ամեն ինչ հաճույքով եմ ուտում:

- Ինչո՞վ կամ ումո՞վ եք այսօր հպարտանում:

- Չեմ սիրում հպարտանալ: Գուցե զգացողություններ ունենում եմ, բայց երբեք չեմ արտահայտվում:

- Ամենաշատ գործածվող արտահայտությունը Ձեր խոսքում…

- Չգիտեմ: Ուշադիր չեմ եղել, երևի շրջապատիցս պետք է հարցնել:

- Նախընտրած հանգստի վայրը և ձևը…

- Ծովափնյա հանգստի ձևն եմ նախընտրում. ցանկացած ծովափ, որը մաքուր է և հաճելի: Երբեմն նախընտրում եմ նաև բազմոցը՝ հեռուստացույցի դիմաց (ժպտում է):

- Սիրած քաղաքը…


- Գյումրին՝ ծննդավայրս ու մանկությանս քաղաքը:

- Սիրած կառույցը Հայաստանում և Հայաստանից դուրս…

- Երբ Գյումրիից եկա, դժվար էր հարազատ որևէ կառույց գտնել: Հետո տեսա համալսարանը ու միանգամից սիրեցի: Ինչ-որ հետաքրքիր բան կա այս կառույցի մեջ, մանավանդ, երբ առջևից ես նայում: Հայաստանում և Հայաստանից դուրս սիրում եմ եկեղեցիները: Ճամփորդելիս սովորություն ունեմ անպայման այցելելու այդ երկրի, քաղաքի եկեղեցիները: Դրանք հետաքրքիր են թե՛ որպես ճարտարապետական կառույց, թե՛ իրենց աուրայի ու թե՛ տվյալ ժողովրդի հոգևոր մշակույթին ծանոթանալու և ճանաչելու տեսանկյունից: Մեծապես տպավորվել եմ Սանկտ Պետերբուրգի Աստվածամոր և Մարսելի Մարիամ Աստվածածնին նվիրված տաճարներից:

- Սիրած կենդանին…

- Կենդանիներ սիրում եմ՝ բացի սողուններից: Եթե որևէ կենդանի պահելու լինեի, կնախընտրեի ձուկը. ո՛չ խոսում է, ո՛չ աղմկում, ո՛չ էլ պահանջում (ժպտում է):

- Նախընտրած փոխադրամիջոցը…

- Ինքնաթիռ: Նստում ես, հետո շատ արագ հայտնվում լրիվ այլ վայրում: Երևանում նախընտրում եմ ոտքով քայլել:

- Նախընտրած հագուստի ոճը…

- Չունեմ: Հագնվում եմ՝ կախված իրավիճակից և իրադրությունից, չմոռանալով նաև հարմարավետության մասին:

- Խոստովանություն, որ երբևէ չեք արել:

- Շատ խոստովանություններ չեմ արել: Չգիտեմ՝ հետո կանեմ, թե չէ:

- Եթե Աստծուն հարց տալու հնարավորություն ունենայիք, ի՞նչ կհարցնեիք:

- Չգիտեմ, թե հարցնելու պահին մտքիս ինչ կլինի: Միգուցե հարցնեի՝ այսքան ապրածս իմաստ ունե՞ր:

- Բոլոր ժամանակների նկարիչներից ո՞ւմ կնախընտրեիք, որ պատկերեր Ձեր դիմանկարը:


- Չգիտեմ, բայց հաստատ ավելի ռեալիստական ոճով կնախընտրեի:

- Ձեզ երջանիկ համարո՞ւմ եք:


- Այո՛: Այս պահին՝ այո՛:

Քնար Միսակյան

Տարվա այլ հրապարակումներ