30.11.2017 | 
Ուսանողական
ՀԵՏԱԴԱՐՁ ՀԱՅԱՑՔ. ԱՇՈՏ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
ՀԵՏԱԴԱՐՁ ՀԱՅԱՑՔ. ԱՇՈՏ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
ՈՒԳԸ 70-ամյակին նվիրված հարցազրույցների շարքի հերթական հյուրը սիրված համալսարանականն էր:

«Հետադարձ հայացք» ծրագրի հերթական զրուցակիցը ԵՊՀ քաղաքական գիտության պատմության և տեսության ամբիոնի դոցենտ, քաղաքական գիտությունների թեկնածու, 1996-1997թթ. ՈՒԳԸ նախագահ Աշոտ Ալեքսանյանն է, ով իր մեծ ներդրումն է ունեցել ՈՒԳԸ-ի վերակազմավորման գործում:

 

- Ինչպե՞ս ընտրեցիք քաղաքագիտությունը՝ որպես մասնագիտական ոլորտ:

- Դա պատահական ստացվեց: Ես ընդունվել եմ ԵՊՀ փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և հոգեբանության ֆակուլտետ, այնտեղ 1992-93 թվականներից սկսած սկիզբ էր դրվել մի նախաձեռնության՝ ստեղծել քաղաքագիտության ամբիոն: Նախաձեռնողը` պարոն Իշխան Բալյանը, հայտարարեց բոլոր կուրսերում, որ պիտի բացվի այդպիսի մասնագիտացում, և ցանկացողները կարող էին ընդունվել: Ես ու մեր կուրսից էլի մի քանի հոգի փոխեցինք մեր բաժինը: Հետո 93 թվականին դիմպլոմային աշխատանք գրեցինք այդ ուղղությամբ, և ես առավել քան հետաքրքրվեցի այդ մասնագիտությամբ:

 

- Ինչպե՞ս տեղեկացաք ՈՒԳԸ մասին ու ինչպե՞ս ընդգրկվեցիք կազմում:

- Դա շատ հետաքրքիր հարց է: Քանի որ 90-ականներից համալսարանում ձևավորվում էր ուսանողական խորհուրդ, և այն ժամանակ ես ներգրավված էի այդ աշխատանքներում, մեր ավագ գործընկերներից հաճախ լսում էինք, որ պետք է ՈՒԳԸ-ն վերստեղծել, արխիվային նյութերում ևս կարդում էինք ՈՒԳԸ-ի մասին, մեզ նաև ցույց տվեցին ՈՒԳԸ-ի գործունեության հետ կապված մեդալի նմուշ, և մենք մտածեցինք, որ պետք է ստեղծել նախաձեռնող խումբ, որը կզբաղվի ՈՒԳԸ վերակազմավորման հարցերով: Համալսարանի ռեկտորատի և ուսանողների ցանկությունները գեղեցիկ կերպով ներդաշնակվեցին, և ձևավորեցինք ՈՒԳԸ: Միտքը նախագահ դառնալը չէր, այլ ունենալ այդ հանրույթը, քանի որ համասլարանը գիտակրթական կառույց է:

 

- Հիշո՞ւմ եք` որն է Ձեր  կազմակերպած առաջին միջոցառումը ՈՒԳԸ շրջանակներում:

- Իհարկե, հիշում եմ, դա եղել է Տարեկան ուսանողական գիտաժողովը: Առաջին փորձերից էր նաև այն ժամանակ Մանկավարժության ամբիոնի կազմակերպված Միջազգային մանկավարժական գիտաժողովը, որի աշխատանքներում ներգրավվեց նաև ՈՒԳԸ-ն: Դա էր առաջին մեծ միջացռումը, որին մենք մասնակցել ենք որպես կազմակերպություն և առաջին գիտական թեզիսը տպագրել ենք այդ գիտաժողովի նյութերի մեջ: Մոտ 50 ուսանող մասնակցեց կազմակերպչական աշխատանքներին, 25-ն էլ ելույթ ունեցան, և մեզ համար շատ հետաքրքիր էր, թե ինչպես է կազմակերպվում գիտաժողովը:

 

- Այդ տարիներից հետաքրքիր ու տպավորիչ որևէ դեպք հիշո՞ւմ եք:

- Այո´, երբ գիտաժողովը  սկսեցինք նախաձեռնել, որոշեցինք հրատարակել այդ գիտաժողովի նյութերի ժողովածուն, և պարզվեց, որ դա շատ բարդ գործընթաց է: Հիշում եմ, թե ինչքան մեծ էր բոլորի ոգևորությունը, որ իրենք պետք է ունենան տպագրված հոդվածներ: Այնքան մեծ էր հետաքրքրությունը, ցանկությունը, որ և′ շատ հաճելի էր, որ անում ենք նման բան, և′ մտածում էինք, թե ինչ մեծ գործ ենք արել(ծիծաղում է-հեղ.):

 

- Եկե′ք համեմատենք ՈւԳԸ-ն այսօր և ՈՒԳԸ-ն Ձեր օրոք: Որո՞նք են հիմնական տարբերությունները:

- Շատ-շատ է տարբերությունը, և ես շատ ուրախ եմ, որովհետև իմ կարծիքով` ուսանողի ակտիվությունը շատ կարևոր է, բայց սովորեցնել հոդված գրել, տպագրելու հնարավորություն տալ, գիտաժողով կազակերպել, ելույթ ունենալ, իրենց առաջին տպավորությունները ելույթից ու ոգևորությունը շատ կարևոր է: Շատ լավ է, որ այսօր ունենք ուսանողների հետ տարվող աշխատանքների գծով պրոռեկտորի պաշտոնը, ով ուսանողների հետ աշխատում է, համակարգում ու օգնում: Այն ժամանակ, օրինակ, հաճախ դժվարություններ էին առաջանում, երբ չկար որևէ մեկը ռեկտորատի անդամներից, ով հատուկ կզբաղվեր ուսանողների խնդիրներով: Նույնը կարող եմ ասել հրատարակությունների առումով, ամեն ինչ շատ ավելի լավ է և′ ձևի առումով` տեսքը, տպագրության որակը, ծավալը, և′ բովանդակության առումով` ներկայացվածությունը, ամբիոնների ավելի հետևողական ներգրավվածությունը: Օրինակ` այն ժամանակ այդպիսի պրոբլեմներ շատ էին առաջնում, երբ ամբիոնը կարող էր կարծիք չտալ կամ չգրախոսել ուսանողի հոդվածը, իսկ մենք ոչ մի լծակ չունեինք ազդելու այդ մարդկանց վրա: Ներգրավվածությունը ևս ստիպում է այսօրվա հասարակությանը ավելի հետևողական լինել, որովհետև ակադեմիական ոլորտը կարևորվում է, և փոխվել է գիտահետազոտական աշխատանքների կատարման միջավայրը: Ներկայացուցչականությունը ևս շատ կարևոր է. ուսանողները Արցախ են մեկնում, Արցախից գալիս են մեր համալսարան, գիտաժողովներին մասնակցում են արտասահմանցի ուսանողները: Երևույթը վարակիչ է դարձել. համալսարանը առաջինն էր, որ վերակազմավորեց ՈՒԳԸ-ն, իսկ հիմա բոլոր բուհերը ունեն նման կազմակերպություն: Կա առաջընթաց և′ որակական առումով, և′ մարդկային ռեսուրսների տեսանկյունից, և′ այդ ռեսուրսների բանիմաց կառավարման տեսանկյունից, ինչը շատ ողջունելի է: Կայքը, էլեկտրոնային փոստը, հրատարակված նյութերի տարածումը կայքում, դրանց հասանելիությունը նաև ոգևորիչ է ուսանողների համար, որովհետև նրանք տեսնում են, որ իրենց ընկերները հրատարակել են աշխատանքներ, իրենք էլ ցանկություն են հայտնում այդպիսի հոդվածներ պատրաստել: Իսկ մեր ժամանակ պետք է գրադարանում տեսնեին այդ ամենը, այսինքն` կարևոր տարբերություններ կան, և ինքդ քեզ լավ ես զգում, երբ տեսնում ես, որ այն կառուցը, որի մի մասն ես կազմել ու քո համեստ ներդրումն ես ունեցել դրա ձևավորման գործում, այժմ գրանցում է թռիչքային, լավ ու դրական առաջընթաց:

 

- Ինչպիսի՞ դեր է ունեցել ՈՒԳԸ-ն Ձեր հետագա հաջողություններում:

- Շատ մեծ: Նախևառաջ մարդկային որակների տեսանկյունից, մարդկային շրջապատի ու միջավայրի ձևավորման առումով ՈՒԳԸ-ն շատ կարևոր է եղել: ՈւԳԸ-ն շատ ընկերներ է տվել, ովքեր բոլորը գիտական աշխարհում են, և ես շատ ուրախ եմ իրենց համար: Ակադեմիական տեսանկյունից ես իմ առաջին գիտական հոդվածները տպագրել եմ ՈՒԳԸ-ի ձևաչափում, ՈՒԳԸ գիտաժողովներին եմ ունեցել առաջին զեկույցներս: Հետագայում դա ինձ նաև հնարավորություն է տվել լինել համալսարանի գիտական ընկերության լավագույն ուսանող, լավագույն ասպիրանտ: Այդ ամենը ՈՒԳԸ-ի շնորհիվ է, որովհետև ՈՒԳԸ-ն ձևավորել է այդ հարթակը, որտեղ հնարավորություն կար և′ զեկույցներ ներկայացնել, և՛ խրախուսանքի արժանանալ: Մենք այն ժամանակ մասնակցում էինք միջազգային տարբեր հավաքների, քննարկումների, ինչը հնարավորություն էր տալիս շփվել տարբեր մարդկանց հետ, համագործակցել եվրոպական տարբեր երկրների հետ: Իմ կարծիքով` յուրաքանչյուր ուսանողի համար, անկախ նրանից նա նախագահ է, տեղակալ, թե ուղղակի սովորական անդամ, ՈՒԳԸ-ն կարևոր նշանակություն ունի:

 

- Հիշո՞ւմ եք ձեր առաջին գիտական հոդվածի վերնագիրը:

- Առաջինը թեզիս էր մանկավարժական միջազգային գիտաժողովի շրջանակներում և վերաբերում էր ուսանողների սոցիալ-քաղաքական հիմնախնդիրներին: Իհարկե, առաջին տպավորությունը այնպիսին էր, որ չենք կարող գրել, չի ստացվի, որովհետև կարդալով շատ գրքեր, նյութեր, մտածում էինք, որ մեզ համար անհասանելի է նյութ տպագրելը. դա մեզ համար երազանք էր: Շնորհիվ պրոֆեսորների, դասախոսների հաղթահարեցինք այդ փորձությունը:

 

- Ի՞նչն է այսօր երիտասարդներին խանգարում զբաղվել գիտությամբ, և ի՞նչը կարող է խթան դառնալ:

- Իմ կարծիքով՝ խանգարող հանգամանքները քիչ են, ես այդ առումով օպտիմիստ եմ: Եթե ցանկանան, կարող են զբաղվել, որովհետև ես հիշում եմ իմ ուսանողական տարիները, երբ հանրապետության համար դժվար տարիներ էին. Արցախում պատերազմ էր, լույս չունեինք, տրանսպորտը շատ վատ էր աշխատում, ցուրտ էր, ջեռուցում չկար, համացանցում այսքան գրականություն չկար, բայց գնում, կարդում էինք, և եթե մի գիրք ինչ-որ մեկը կարդում էր, դու չէիր կարող կարդալ, պետք է սպասեիր մինչև ավարտեին: Մենք շատ լավ ուսանողներ ունենք, ովքեր այսօր օգտվում են տարբեր կրթական ծրագրերից, տիրապետում են լեզուների, ներգրավված են տարբեր աշխատանքային ծրագրերում, ինչը կարևոր է: ՈՒրախ եմ, որ խանգարող հանգամանքները քիչ են. դա ցույց է տալիս, որ գիտությունը և կրթությունը  Հայաստանում  բավականին բարձր մակարդակի վրա են: Ճիշտ է՝ կան դժվարություններ կազմակերպչական, ֆինանսների առկայության տեսանկյունից, սակայն միջազգային համագործակցության տեսանկյունից հնարավորությունները շատ մեծ են: Բայց կա մի մոտեցում, որը կարող է նաև խանգարել. պետք է լինել շատ լավը, լավից լավը, ինչը շատ հաճախ ուսանողները կարող են դիտարկել որպես անհասանելի երևույթ, բայց ժամանակակից աշխարհն է այդպիսին. միջակությունն ու թույլ լինելը անհանդուրժելի են:

 

- Առաջին բառը, որ գալիս է Ձեր մտքին ՈՒԳԸ արտահայտությունը լսելիս:

- Ժպիտ, ուրախություն ( ծիծաղում է-հեղ.), որովհետև դժվարությունները շատ էին և ՈՒԳԸ-ն լուսավոր կետ էր։ Միշտ հուզմունքով եմ հիշում, երբ հանդիպում եմ այդ տարիների ընկերներիս փողոցում։

- Հատկանիշ, որ կարևոր է ՈՒԳԸ նախագահի համար։

- Գիտական գործով զբաղվելու պատրաստակամությունը, որովհետև դա մի ոլորտ է, որտեղ պետք է դու ինքդ էլ այդպիսին լինես, ձգտում ունենաս և կարողանաս նման կազմակերպություն ղեկավարել։ Իհարկե, նաև կառավարելու հմտություն, և այն հանգամանքի կարևորումը, որ դու ներկայացնում ես համալսարանը, ուսանողական միջավայրը. դա մեծ պատասխանատվություն է:

 

- Հատկանիշ, որ կարևոր է գիտնականի համար:

- Միշտ կարդալ, կատարելագործվելու ձգտում ունենալ. դա անհրաժեշտ է գիտնականի համար՝ մշտապես բարձր դիրք զբաղեցնելու համար:

 

- Կա՞ որևէ կարգախոս,  որով կյանքում առաջնորդվում եք։

- Լինել արդար, ազնիվ։ Խիղճը մարդու համար շատ կարևոր է։

 

- Ձեր կյանքի կարևորագույն ձեռքբերումը։

- Իմ երեխաները.  դա այլ զգացողություն է մարդու համար, դա քեզ դարձնում է այնպիսին, ինչպիսին կաս։

 

- Ի՞նչ կմաղթեք Հայաստանի ամենահին ուսանողական կառույցին։

- Միշտ լինել ակտիվ, ներգրավված, ներկայացուցչական, նպաստել մեր բուհի զարգացմանը, որովհետև ՈՒԳԸ-ն նույնպես առանցքային դերակատարում ունի համալսարանի միջազգայնացման գործընթացում: Մեր պետության համար ՈՒԳԸ-ն կարևոր կազմակերպություն է. դրա գործունեությամբ է պայմանավորված ապագա գիտնականների սերնդափոխությունը: Կցանկանամ, որ միշտ մնա բաց ու միջազգային ուղղվածություն ունեցող կազմակերպություն, ինչը ի շահ մեր համալսարանի և հասարակության է:

 

Վերջում հավելենք նաև, որ պրն Ալեքսանյանն այսօր էլ իր՝ ՈՒԳԸ նախագահ լինելու շրջանից երկար տարիներ անց, ակտիվորեն հետևում է ՈՒԳԸ գործունեությանն ու իր ոգեշնչմամբ և պատրաստակամությամբ ոգևորում նոր սերնդի ՈՒԳԸ-ականներին:

 

Այս փաստի լավագույն ապացույցն է նրա ներկայությունը և ողջույնի խոսքը ՈՒԳԸ միջազգային 4-րդ գիտաժողովի հանդիսավոր փակման, լավագույն զեկուցողների պարգևատրման արարողությանը:

 

Հեղինակ՝ Վեներա Ստեփանյան

 

ՀԵՏԱԴԱՐՁ ՀԱՅԱՑՔ. ՄԻՔԱՅԵԼ ՄԱԼԽԱՍՅԱՆ
ՈՒԳԸ 70-ամյակին նվիրված հարցազրույցների շարքի շրջանակներում զրուցել ենք Միքայել Մալխասյանի հետ:
«Հաջողության պատմություններ»-ի` 2017-2018 ուսումնական տարվա եզրափակիչ ակկորդը
ԵՊՀ իրավագիտության ֆակուլտետի ՈՒԳԸ-ն ամփոփեց «Հաջողության պատմություններ» հանդիպումների շարքը:
Կոնտակտներ

 ՈՒԳԸ նախագահ՝ Մհեր Հակոբյան

 Հասցե՝ Ալեք Մանուկյան 1, ԵՊՀ կենտրոնական մասնաշենք, Ուսանողական գիտական ընկերություն

 Էլ. փոստ՝ sss@ysu.am

Հեռ.՝  (+374 60) 71-01-94 (ՈՒԳԸ աշխատասենյակ)
   (+374 60) 71-02-94 (ՈՒԳԸ նախագահ)

 

Բաժանորդագրվել ծանուցումներին