ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի չորս ուսանողներ ընթացիկ տարում արժանացել են անվանական կրթաթոշակների։ «Կովկասագիտություն» մագիստրոսական ծրագրի 2-րդ կուրսի ուսանողուհի Գրետա Մարտիրոսյանը «Նիկողայոս Ադոնցի» անվան կրթաթոշակառու է։ Մեզ հետ զրույցում նա ներկայացրեց իր հետազոտական հետաքրքրությունները, անդրադարձավ նաև մասնագիտական զարգացման գործում ֆակուլտետային միջավայրի դերին:
- Ինչպե՞ս կգնահատեք անվանական կրթաթոշակների դերը ուսանողների մոտիվացիայի և մասնագիտական առաջընթացի գործում։
- Ուսանողի համար մեծագույն ոգևորություն է, երբ իր ջանքերն ու կատարած աշխատանքը դառնում են տեսանելի և ստանում են արժանի գնահատական։ Յուրաքանչյուր նպատակասլաց երիտասարդ ունի իր մասնագիտական ապագայի տեսլականը, ուստի առաջնորդվելով սեփական արժեհամակարգով՝ ներդնում է նաև առավելագույնը՝ իր նպատակներին հասնելու համար։
Որպես մասնագետ կայանալու ճանապարհին դասախոսների աջակցությունն ու գնահատված լինելու զգացումը կարևոր իրողություններ են։ Անվանական կրթաթոշակը հենց այդ աջակցության ձևերից է, որն ուսանողին վստահություն է հաղորդում, որ ինքը մենակ չէ իր գիտական որոնումներում։ Մեծ պատիվ ու ոգեշնչման աղբյուր էր այն փաստը, որ ստացել եմ նշանավոր հայագետ «Նիկողայոս Ադոնցի» անվան կրթաթոշակը։
- Որո՞նք են Ձեր՝ որպես ապագա մասնագետի հետազոտությունների առաջնային թեմաները. ֆակուլտետային միջավայրն ինչպե՞ս է նպաստում դրանց զարգացմանը։
- Գիտական հետաքրքրություններիս շրջանակում են Կովկասում ազգայնականության և ինքնության կերտման հիմնահարցերը, տարածաշրջանային երկրների պատմահամեմատական վերլուծությունները, ինչպես նաև ազգային ու կրոնական փոքրամասնությունների պատմությունն ու մշակութային ժառանգության քաղաքականացման խնդիրները։ Հետաքրքրված եմ նաև միջգիտակարգային մոտեցումներով, մասնավորապես՝ Հայաստանում և Ադրբեջանում պատմության դասավանդման մեթոդաբանությամբ։ Ֆակուլտետում ունենք դասախոսներ, որոնք մեծապես շահագրգռված են ուսանողների կայացմամբ և պատրաստ են աջակցելու ցանկացած հարցում։
- Կպատմե՞ք Ձեր հրապարակումների և գիտաժողովների մասնակցության փորձի մասին։
Ունեմ մեկ գիտական հոդված (թեման՝ «Հայրենասիրական դաստիարակությունը պատմության դասերի ընթացքում»), որը լույս է տեսել 2023 թվականին Մոսկվայի պոլիտեխնիկական համալսարանում։ Գիտաժողովի շրջանակում արժանացել եմ «Ամենաբարձր տեխնոլոգիական աշխատանք» անվանակարգին։ Այս հարցում Պատմության ֆակուլտետի դերակատարումը մեծ էր։ Պրոֆեսորադասախոսական կազմից տեղեկացել էի գիտաժողովի մասին, իսկ նախապատրաստական փուլում ստացել անհրաժեշտ խորհրդատվություն:
- Որո՞նք են Ձեր մասնագիտական նպատակները. ինչպե՞ս եք պատկերացնում հետագա ուղին։
Տարբեր հետազոտություններ կատարելու ծրագրեր ունեմ։ Պատմության ֆակուլտետում անցկացրած վեց տարիներս այն ամուր հիմքերն են, որոնք միանշանակ տալու են իրենց պտուղները հետագա գործունեությանս ընթացքում։
- Ի՞նչ խորհուրդ կտաք այն ուսանողներին, որոնք ևս ձգտում են նման հաջողությունների և կրթաթոշակների։
- Խորհուրդ եմ տալիս նախևառաջ ամենայն պատասխանատվությամբ մոտենալ սեփական մասնագիտությանը, պահանջատեր լինել ինչպես ֆակուլտետի, այնպես էլ սեփական անձի նկատմամբ։ Կարևոր է սիրել այն, ինչ անում ես: Այդպիսով ներդրում ենք կատարում թե՛ մեր կայացման, թե՛ հայրենիքի հզորացման գործում։
Հավելենք, որ անվանական կրթաթոշակները ոչ միայն ուսանողական նվաճումների արժևորումն են, այլև ֆակուլտետում ձևավորված գիտական ավանդույթների շարունակականության վկայությունը։
