ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետում ս․թ․ նոյեմբերի 11-ին տեղի ունեցավ գիտական բանախոսություն, որի ընթացքում Մայնի Ֆրանկֆուրտի Գյոթեի անվան համալսարանի դոկտոր Հեյկո Կոնրադը ներկայացրեց «Հայկական պատմագրությունը 13-րդ դարում․ Կիրակոս Գանձակեցի» թեմայով զեկուցում։
Բանախոսության առանցքում 13-րդ դարի հայ պատմագրության առանձնահատկություններն էին, մասնավորապես՝ Կիրակոս Գանձակեցու պատմագիտական երկի միջոցով ժամանակաշրջանի քաղաքական, ռազմական, կրոնական և տնտեսական իրողությունների ուսումնասիրությունը։
Անդրադառնալով 13-րդ դարի պատմական իրադարձություններին՝ Հեյկո Կոնրադն ընդգծեց, որ այս ժամանակաշրջանը չի կարելի դիտարկել բացառապես որպես դժբախտությունների, ճգնաժամերի և օտարերկրյա ներխուժումների դարաշրջան։ Այն միաժամանակ վրաց Բագրատունիների թագավորության հզորության և Կիլիկիայում հայկական պետականության վերելքի ժամանակաշրջանն էր, երբ Հայաստանը կարևոր դերակատարություն ուներ տարածաշրջանի քաղաքական գործընթացներում։
Բանախոսը ներկայացրեց Կիրակոս Գանձակեցու վկայությունները Կիլիկյան Հայաստանի պատմության, Լևոն Ա-ի գահակալության և Զաքարյան իշխանների գործունեության վերաբերյալ։ Բանախոսության շրջանակում քննարկվեցին վրաց թագուհի Թամարի օրոք Զաքարյանների դերը, ինչպես նաև տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումներում նրանց ունեցած նշանակությանը։
Բանախոսության կարևոր թեմաներից էին Խորեզմշահ Ջալալ ադ-Դինի արշավանքները, մոնղոլական նվաճումները և դրանց հետևանքները։ Քննության առնվեցին մոնղոլական արշավանքների բնույթը, նվաճումների ընթացքում կիրառվող բռնությունները, ինչպես նաև մոնղոլների և քրիստոնյա բնակչության հարաբերությունները։
Հեյկո Կոնրադն անդրադարձ կատարեց մոնղոլական տիրապետության տնտեսական հետևանքներին։ Կիրակոս Գանձակեցու տեղեկությունների հիման վրա ներկայացրեց մոնղոլական հարկային քաղաքականության առանձնահատկությունները, հարկահավաքության ծանր պայմանները և դրանց հետևանքով բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակի փոփոխությունը։
Նշենք, որ հանդիպման ավարտին ներկաները հնարավորություն ունեցան իրենց հետաքրքրող հարցերն ուղղելու բանախոսներին, և ծավալվեց ակտիվ քննարկում:
Բանախոսությունը ևս մեկ հնարավորություն էր արժևորելու միջնադարյան հայ պատմիչների պատմագիտական ժառանգությունը՝ որպես Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, հասարակական, կրոնական ու տնտեսական պատմության ուսումնասիրման կարևոր սկզբնաղբյուր։
